Snelle montage (Fast Cut)

Snelle montage is een filmische montagetechniek waarbij in korte tijd (bijvoorbeeld 3 seconden of minder) meerdere opeenvolgende shots aan elkaar worden gemonteerd. Ze kan worden gebruikt om snel een grote hoeveelheid informatie over te brengen, of om chaos te suggereren. Bij het filmen van dialogen tussen twee of meerdere personages wordt snelle montage ook vaak gebruikt om het perspectief van de kijker te veranderen, zodat de aandacht verschuift naar de reactie van een ander personage, of naar de non-verbale handelingen van het sprekende personage.

Een beroemd voorbeeld van snelle montage is de douchescène in Alfred Hitchcocks film Psycho (1960). Meer recente voorbeelden zijn onder andere de zang- en dansscènes in Moulin Rouge! van Baz Luhrmann.

In de film A Beautiful Mind wordt intensief gebruikgemaakt van snelle montage om in vijftien minuten tijd honderden korte scènes over te brengen. In Lola rennt wordt snelle montage gebruikt om snel de verhalen van kleine bijpersonages te vertellen en zo te laten zien hoe de ogenschijnlijk onbeduidende handelingen van de hoofdpersoon grote invloed hebben op wat hen overkomt. In de Saw-films wordt snelle montage vaak gebruikt in de valstrikscènes om de wilde worstelingen van de personages tijdens hun pogingen om te ontsnappen te tonen. Regisseur Michael Bay past snelle montage veelvuldig toe in zijn speelfilms, vooral in actiescènes, waar de techniek wordt gebruikt om de actie dynamischer en intenser te maken.

Snelle montage omvat twee gestileerde montagetechnieken: fragmentarische montage en hiphop-montage.

Fragmentarische montage:

Fragmentarische montage is een moderne montagestijl die verschilt van traditionele montage. Ze hoeft de gebruikelijke regels voor shotovergangen in klassieke montage niet te volgen; er kan vrijelijk worden geknipt om een montage-effect te creëren. De narratie wordt hierdoor vrijer en vloeiender. Het niet volgen van conventies en het eigenzinnige karakter kunnen de visuele stijl ook “cooler” maken.

Zie concreet: Fragmentarische montage

Hiphop-montage:

Hiphop-montage beschrijft complexe handelingen door middel van een reeks snelle, eenvoudige acties, vaak vergezeld van geluidseffecten. De techniek werd oorspronkelijk benoemd door Darren Aronofsky, die haar gebruikte in Pi en Requiem for a Dream om drugsgebruik te verbeelden. Volgens de commentaartrack van de regisseur bij Requiem for a Dream lijken de hiphop-montages in de film op de samples in hiphopmuziek: fragmenten uit film of video worden herhaaldelijk ingezet door het hele werk heen om een bepaald effect te bereiken. De techniek stamt uit de hiphopcultuur van de jaren 90 en combineert deze met de jump cut die voor het eerst werd gebruikt in de Franse Nouvelle Vague. In een vroeg stadium werd ze toegepast in All That Jazz van Bob Fosse en Boogie Nights van Paul Thomas Anderson. Guy Ritchie gebruikte deze techniek ook in Snatch. Edgar Wright past haar in zijn werk toe, het bekendst in zijn samenwerking met Simon Pegg (Spaced, Shaun of the Dead, Hot Fuzz en The World’s End) om komisch effect te bereiken. Joseph Gordon-Levitt gebruikte de techniek uitvoerig in Don Jon (2013) om de gewoonten van de hoofdpersoon te verbeelden.