Snelle montage (Fast Cut)

Snelle montage is een filmische montagetechniek die verwijst naar het aaneenvoegen van meerdere opeenvolgende shots in een korte tijd (bijvoorbeeld 3 seconden of minder). Ze kan worden gebruikt om snel een grote hoeveelheid informatie over te brengen of om chaos te suggereren. Bij het filmen van dialogen tussen twee of meer personages wordt snelle montage ook vaak gebruikt om het perspectief van de kijker te veranderen, zodat de aandacht wordt gevestigd op de reactie van een ander personage op de dialoog, of op de non-verbale acties van de sprekende persoon.

Een bekend voorbeeld van snelle montage is de douchescène in Alfred Hitchcocks film Psycho (1960). Recente voorbeelden zijn onder meer de zang- en dansscènes in Moulin Rouge! van Baz Luhrmann.

De film Pi gebruikt snelle montage in grote mate om in vijftien minuten honderden korte scènes over te brengen. In Lola rennt wordt snelle montage gebruikt om snel de verhalen van bijpersonages te vertellen en zo te laten zien hoe de ogenschijnlijk onbeduidende daden van de protagonist een diepgaande invloed hebben op wat er met hen gebeurt. In diverse momenten van de Saw‑films wordt in de valstrikscènes veelvuldig gebruikgemaakt van snelle cuts om de razende pogingen om aan de vallen te ontsnappen uit te beelden. Regisseur Michael Bay gebruikt snelle montage veelvuldig in veel van zijn speelfilms. Hij past deze techniek vooral opvallend toe in actiesequenties, waar ze wordt ingezet om de actie energieker en intenser te maken.

Snelle montage omvat twee gestileerde montagetechnieken: fragmentarische montage en hiphop‑montage.

Fragmentarische montage:

Fragmentarische montage is een moderne montagestijl die verschilt van traditionele montage. Ze hoeft de conventionele regels voor het aaneensluiten van verschillende cadrages niet te volgen, maar kan vrij monteren en zo een montage (montage-effect) creëren. De narratie wordt vrijer en vloeiender. Soms door conventies los te laten of eigenzinnig te zijn, kan deze stijl het visuele karakter ook “cooler” maken.

Zie voor meer details: fragmentarische montage

Hiphop‑montage:

Hiphop‑montage beschrijft complexe acties via een reeks snelle, eenvoudige handelingen, vergezeld van geluidseffecten. De techniek werd oorspronkelijk benoemd door Darren Aronofsky, die haar gebruikte in de films Pi en Requiem for a Dream om drugsgebruik te verbeelden. Volgens de regisseur in zijn commentaar op Requiem for a Dream zijn de hiphop‑montages in de film vergelijkbaar met samples in hiphopmuziek: bepaalde fragmenten uit film of video worden herhaald door het hele werk heen om een effect te bereiken. De techniek vindt haar oorsprong in de hiphopcultuur van de jaren 90 en combineert dit met de jump cuts die voor het eerst werden toegepast in de Franse Nouvelle Vague. In een vroeg stadium werd ze al gebruikt in Bob Fosse’s All That Jazz en Paul Thomas Andersons Boogie Nights. Guy Ritchie paste deze techniek ook toe in Snatch. Het werk van Edgar Wright, met name zijn samenwerkingen met Simon Pegg (Spaced, Shaun of the Dead, Hot Fuzz en The World’s End), gebruikt deze techniek om een komisch effect te bereiken. Joseph Gordon‑Levitt gebruikte haar uitgebreid in Don Jon (2013) om de gewoontes van de protagonist te verbeelden.